جام های جهانی با تمام جذابیت و لحظات زیبایش گاه گاهی نیز در برگیرنده لحظاتی تلخ و سرشار از خشونت بوده است

جذابیت، هیجان، شور، عشق، آدرنالین فوق العاده بالا، زیبایی، همگی صفات هایی هستند که گاها برای توصیف بازی های جام جهانی فوتبال از آن ها استفاده می کنیم. اما یک صفت غیر قابل انکار نیز وجود دارد که علیرغم کاهش جذابیت های این تورنمنت بسیار بزرگ به یک خصلت جدایی ناپذیر در توصیف این رقابت ها در دهان و اذهان دوستداران این رشته ورزشی جا خوش کرده است و آن صفت کلمه ای نیست جز خشونت.

همیشه دیوانگان و عاشقان فوتبال، این ورزش جذاب را به سان مرگ و زندگی توصیف می کنند اما به گفته بیل شنکلی بزرگ، فوتبال به واقع چیزی فراتر از این دو است. فوتبال پر سرعت و با نشاط امروزی به خصوص در چنین سطحی که در جام جهانی برگزار می گردد نمی تواند عاری از برخورد، جنگ و خشونت باشد و حتی نیز برخی اوقات هستند تیم هایی که با بازی بسیار خشن و درگیرانه خود و به نحوی ضد فوتبال به مقام هایی نیز رسیده اند.

جام جهانی و نبردهای خونین
جام جهانی و نبردهای خونین

در تاریخ جام جهانی بازی هایی وجود داشته اند که هر بیننده و طرفدار فوتبالی با به یادآوری آن ها فقط و فقط واژه خشونت در ذهنش تداعی می گردد و آن بازی ها را می توان یک نبرد تمام عیار البته نه از نظر فوتبالی بلکه به معنای جنگ نفر به نفر و تیم به تیم بازیکنان فوتبال خواند.

۳- پرتغال – هلند ۲۰۰۶

این بازی که به نبرد نورنبرگ معروف شده است سرشار از برخوردهای خشن و سخت بازیکنان دو تیم با یکدیگر بود که به چیزی فراتر از ورزش رسیده بود. این بازی خود پیش زمینه ای جذاب داشت که در سال ۲۰۰۴ در چارچوب رقابت های یورو با شکست هلند از پرتغال شکل گرفته بود و لاله های نارنجی برای انتقام جویی در آلمان لشگر خود را آماده نبرد کرده بودند.

داور تیره بخت این دیدار هم کسی نبود جز ایوانوف روس که مجبور شد به دفعات بازیکنان دو تیم را با کارت های زرد و قرمز خود جریمه کند. بیش از تیمی از بازیکنان فوتبال یعنی ۱۲ بازیکن در این دیدار کارت دریافت کردند. داور روس ۴ کارت قرمز و ۱۶ کارت زرد را از جیب خود بیرون کشید تا به صفحه های نمایش تلویزیونی ارائه دهد. سهم هرکدام از دو تیم ۲ کارت قرمز و نیز ۹ کارت زرد برای پرتغالی ها و ۷ کارت زرد نیز سهم هلندی ها شد. خالد بولهروز و جوانی فن برونکهورست از تیم هلند،کوستینیا و دکو از پرتغال نیز اخراجی های این دیدار بودند.

خشونت در این دیدار به حدی بود که یک طرفدار فیلم های اکشن به راحتی می توانست از دیدن این بازی خود را خالی از هرگونه احتیاجی به یک فیلم سینمایی ببیند.این بازی در نهایت با نتیجه یک بر صفر به سود پرتغالی ها پایان یافت تا لاله های اروپا به انتظار انتقام بنشینند. هرچند در نهایت بازهم قرار گرفتن دو هم باشگاهی از دو تیم یعنی دکو و فن برونکهورست بعد از اخراج در کنار همدیگر یکی از زیباترین صحنه های جهان فوتبال را رقم زد.

۲- ایتالیا – شیلی ۱۹۶۲

ورزشگاه سانتیاگو شاهد بازی فوتبالی بود که به معنای واقعی یک نبرد بود. بازی فوتبالی که پلیس برای خروج بازیکنان در زمین مداخله کند خود نشان دهنده عمق خشونت و درگیری در زمین سبز فوتبال جهان می باشد. شیلی که میزبان این دوره از رقابت های جام جهانی فوتبال بود در مقابل ایتالیا قرار گرفته بود. هیجان و تشنج خشونت این بازی به دقیقه هم نرسید. در همان ثانیه ۱۲ اولین خطای بازی انجام شد و نبرد به طوری رقم خورد که بازی پر برخورد سال های دور فوتبال در همان دقیقه ۸ اولین اخراجی را به خود دید. جالب این بود که بازیکن ایتالیا حاضر به خروج از زمین بازی نبود و پلیس به زور جرجینیو فلینی را از بازی خارج کردند.

این آخرین حضور پلیس در این بازی نبودو ۳ بار دیگر نیروهای امنیتی مجبور به ورود به میدان شدند و حتی در دقایقی دو تیم را به بیرون از بازی هدایت کردند. البته شیلی در این دوره به طور کامل از امتیاز میزبانی سوء استفاده کرد و تا توانست با نفوذ بر داوری در این مسابقات تاخت. در دقیقه ۴۱ سانچز شیلیایی با ضربه ای که به داوید زد او را نقش بر زمین کرد اما در نهایت شگفتی داور حکم به اخراج داوید ایتالیایی داد. این بازی با داوری کن آستور انگلیسی کاملا به رینگی خونین شباهت پیدا کرده بود که حتی با نواختن یک هوگ چپ و شکسته شدن بینی خون آلود بازیکن ایتالیا همراه بود.

۱- ایتالیا – انگلستان ۱۹۳۴

رینگ هایبوری لقبی است که به این بازی فوق العاده خشن داده شده است. در دوره های ابتدایی برگزاری جام جهانی فوتبال همگان برخورد تیم ها با یکدیگر را لشکر کشی و جنگی به تمام معنا بین دو کشور می دانستند.

حال چه شدیدتر که دو طرف این مسابقات ایتالیای موسولینی و انگلیس استعمارگر باشند. به حدی این بازی دارای تنش بود که موسولینی اعلام کرده بود در صورت پیروزی یارانش در این نبرد به هرکدام از آن ها یک ماشین آلفا رومئو و ۱۵۰ پوند پاداش می دهد. اما ایتالیایی ها بازی ۳ بر ۲ واگذار کردند.

تنها دو دقیقه از شروع بازی نگذشته بود که پای بازیکن ایتالیا، لوئیس مونتی، با تکل دریک، شکست. مونتی ۱۵ دقیقه در زمین باقی ماند و سرانجام از بازی بیرون آمد در آن زمان بازیکن تعویضی مجاز نبود و ایتالیا ۱۰ نفره ادامه داد که در همان ۱۵دقیقه انگلستان هر ۳ گل خود را در دقایق دو، ده و داوزده به ثمر رساند.

مسابقه همچنان خشن بود و تماشاچی ها به تکل دقیقه ۲ دریک که باعث شکسته شدن پای بازیکن ایتالیا شد اعتراض داشتند و بازیکنان ایتالیا هم که از خطا و مصدوم شدن بازیکنشان و سپس دریافت ۳ گل خشمگین شده بودند، به قصد مجازات، بدون درنظر گرفتن توپ انگلیسی ها را مجروح کردند.

در ادامه دماغ ادی هاپگود، بازیکن انگلستان شکست، مچ پای یکی دیگر از بازیکنان انگلستان بشدت آسیب دیده بود، به دریک مشت زده بودند و بازوی دیگر بازیکن انگلستان نیز شکسته بود.

این برخوردها به طور غیر قابل باوری در زمین فوتبال رخ داده بود. خون، شکستگی، مشت و هر چیز دیگری که مسابقات جنگ های رینگی را به یاد می آورد در زمین سبز فوتبال نمایش داده شد. هاپگود در زندگی نامه اش نوشت ایتالیایی ها ازخود بیخود شده بودند و به همه جا و همه چیز مقابل چشمانت لگد می زدند.

او گفت حتی وقتی که بینی اش هم شکسته بود آنها به صورت وی آرنج می کوبیدند. وقتی بعد از چند بخیه سریع به میدان برگشت برد انگلیس جدی تر شده بود و ایتالیایی ها باخشونت به بازی برگشتند.

نهایتا در نیمه دوم ایتالیا توانست ۲ گل به وسیله چوزپه مه آتزا به ثمر برساند و این بازی را با نتیجه ۳-۲ شکست خوردند.

ایتالیایی ها که ۱۰نفره شدن خود را علت باخت می دانند به خودشان لقب شیرهای هایبوری را دادند و هنوز هم خود را با این نام تشویق می کنند.

این چنین بازی هایی از سوی فوتبالدوستان و طرفداران این رشته ورزشی هیجان انگیز مورد طلب و درخواست نیست اما این واقعیت را نمی توان انکار کرد که دیدن این بازیها برای هر بیننده ای می تواند به حدی بسیار بالا جذاب باشد.