رفتن به مطلب
لطفا جهت استفاده از تمام مطالب ثبت نام کنید ×
انجمن های دانش افزایی چرخک
لطفا جهت استفاده از تمام مطالب ثبت نام کنید

اطلاعات کوتاه در مورد مجامع و سازمان های بین المللی


ارسال های توصیه شده

آشنایی با گروه 1 + 5

 

گروه پنج به علاوه یک (g 5 +1) میانجیان بینالمللی حل مسئله هستهای ایران هستند گروه پنج به علاوه یک، از 5 عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل (آمریکا، روسیه، چین، بریتانیا و فرانسه) و آلمان تشکیل شده و هدف آن هماهنگ کردن واکنش جهانی نسبت به برنامههای هستهای ایران است.

دلیل نامگذاری به صورت 1+5 حضور پنج عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد به همراه آلمان است و کار این گروه گرفتن تصمیم در مورد عملکرد هستهای ایران میباشد.

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

آشنایی با مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی

 

220px-majmalogo.jpg

مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی در سال ۱۳۶۹ هجری شمسی به دستور مقام معظم رهبری و انتصاب دبیر کل و اعضای شورای عالی از سوی معظم له آغاز به کار کرد.

شورای عالی مجمع، در اولین گام، اساسنامه و ساختار مجمع را تصویب نمود و ارکان آن را بر سه اساس علمی و فرهنگی و ارتباطات داخلی و بینالمللی بنا گذاشت. این شورا در سال دهم فعالیت خود، استراتژی مجمع را تصویب کرد.

مسألة وحدت و تقریب مذاهب اسلامی از دیرباز همواره جزء اهداف و آمال آزاد اندیشان، متفکران و شخصیتهای مصلح سیاسی و مذهبی بوده و تلاش برای تحقق آن در اعصار گوناگون، با فراز و نشیب فراوان روبهرو گردیده است. از ابتدای تشکیل نظام جمهوری اسلامی ایران نیز وصول به این هدف مقدس که متکی به ریشههای استوار در کتاب و سنت می باشد، یکی از بزرگترین اهداف رهبر کبیر انقلاب، حضرت امام خمینی (ره) بوده است.

طرح مسألة تقریب مذاهب در جهان اسلام، به معنای «نزدیک شدن پیروان مذاهب اسلامی با هدف شناخت یکدیگر و دستیابی به اخوت دینی بر اساس اصول مسلم و مشترکات اسلامی»، در پی ناهمسازگری ها و تفرقههای موجود میان جوامع مختلف اسلامی آغاز گردید. تبعات ناشی از این مسئله، در روابط قومی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی مسلمانان هویدا شد؛ و به موازات پیدایش این اختلافات، تلاش در جهت همبستگی و وحدت میان مسلمانان از سوی دانشمندان و مصلحان جامعة اسلامی آغاز گردید. در اثر این تلاشها، تا قرن ششم هجری، تلاقی گستردة اندیشه میان عالمان و حاملان حدیث از مذاهب مختلف اسلامی یافت میشود. در این دوران، وجود مناظرههای علمی بسیار میان اندیشمندان و در اغلب موارد، واقعگرایی و تلاش در جهت پیشبرد مطالعات علمی و پژوهشی بدون ابراز تعصب ناروا نسبت به یک مذهب خاص، نشان از نزدیکی و همسازگرایی فرقههای گوناگون اسلامی دارد.

گرچه در دورههای بعد، تلاش در راستای وحدت مسلمانان دچار فراز و نشیبهای فراوانی گردید، اما از اواسط قرن بیستم میلادی و در پی سوء استفادههای غرب و استعمار کهنة آن و دستاویز قراردادن اختلافات جزیی مذهبی میان مسلمانان و بزرگ جلوه دادن آن برای جلوگیری از قدرت گیری و اتحاد جهان اسلام، با ظهور مصلحانی چون سید جمال الدین اسد آبادی، شیخ محمد عبده، شیخ محمد حسین کاشف الغطاء، شیخ عبد المجید سلیم، شیخ محمود شلتوت، شیخ محمد تقی قمی، آیت الله العظمی بروجردی و بسیاری دیگر از پرچمداران وحدت، این امر مهم شتاب بیشتری یافت تا مسلمانان که پایبندی به برخی از آراء نامربوط به عقاید ضروری، آنان را از هم دور میکرد به همگرایی و وحدت فراخوانده شوند.

اهمیت طرح اندیشة تقریب و وحدت میان مذاهب اسلامی زمانی روشن میگردد که در نظر داشته باشیم این مسأله، یعنی اختلاف میان مسلمانان، روزنه و پاشنة آشیلی است برای بهره برداری مخالفان و دشمنان اسلام. در طول تاریخ، همواره شاهد بوده ایم هر جا استعمار بر آن شده است تا ضربهای به مسلمین بزند، مهمترین ابزارش دمیدن بر خاکستر اختلافات و شعله ور ساختن تعصبات مذهبی میان اقوام و جوامع اسلامی بوده است. از آنجا که بازیابی اقتدار گذشتة جهان اسلام جز از طریق وحدت میان مسلمانان و نزدیکی به یکدیگر امکان پذیر نیست، دشمنان پیوسته در تلاش بودهاند تا از یکپارچه شدن این امت جلوگیری کنند و با طرح مسائل اختلافی، مانع دستیابی آنان به این هدف عالی گردند.

این در حالی است که امت مسلمان، از هر فرقه و مذهبی، پایبند به اصول اساسی دین مبین اسلام هستند که در میان همة آنان یکسان است و فرقههای مختلف اسلامی حتی در بسیاری از فروع نیز با یکدیگر مشترکند و عالمان و اندیشمندان مسلمان میتوانند- و باید- با رجوع به این مبانی و تأکید بر آن، راه را برای وصول به این هدف متعالی هموار گردانند و دسیسههای دشمنان در بزرگ ساختن موارد اختلافی را با هوشیاری و تلاش نقش بر آب کنند.

بر همین اساس بود که از میان شخصیت های یاد شده، استاد شیخ محمد تقی قمی از حوزة علمیة شیعه به قاهره، مرکز بزرگ علمی و محل اجتماع دانشمندان اهل سنت مهاجرت کرد و نهال تقریب را در آنجا نشاند. وی برای اهل سنت تبیین کرد که شیعه را با فرقة غلات و مخطئه اشتباه گرفته اند؛ همچنان که شیعه نیز اهل سنت را با فرقة ناصبی اشتباه گرفته است. او در تبادل اندیشه با علمای اهل سنت و طرح اندیشههای خود همه را به وحدت کلمه و سعة صدر دعوت نمود. حاصل این تبادل اندیشه، ایجاد مرکزی به نام «دارالتقریب بین المذاهب الاسلامیه» بود. از جمله نخستین فعالیت های این مرکز انتشار مجلة رسالة الاسلام بود که نخستین شمارة آن در ربیع الاول 1368هـ. (ژانویه 1949م.) منتشر شد و تا رمضان 1392هـ. (اکتبر 1972م.) ادامه داشت و مقالات علمی و ارزشمند متعددی در حوزة مطالعات تطبیقی به قلم گروهی از عالمان مذاهب مختلف اسلامی در آن درج می شد. از دیگر فعالیت های برجستة دارالتقریب قاهره، اهتمام به تصحیح و انتشار کتاب «مجمع البیان لعلوم القرآن» اثر امین الاسلام طبرسی از علما و مفسران قرن ششم هجری است. شیخ عبد المجید سلیم، رئیس وقت الأزهر، لب به ستایش این کتاب گشود و آن را کتابی ارزشمند و پربار و یکی از کتابهای مرجع در تفسیر و علوم قرآن دانست.

فتوای شیخ محمود شلتوت، شیخ الأزهر، در 17 ربیع الاول 1378 هجری، در جواز مراجعه به همة مذاهب اسلامی معروف از جمله مذهب جعفری، اوج فعالیت ها و نتایج ایجاد این مرکز بود. متن فتوا حاوی موارد مهم و قابل تأملی بود که تاآن زمان سابقه نداشت. در این فتوا آمده است:

«اسلام هیچ یک از پیروان خود را به پیروی از مذهب معینی ملزم نکرده است؛ بلکه هر مسلمانی حق دارد از هر مذهبی که به طور صحیح نقل شده و احکام آن در کتابهای مخصوص خودش تدوین گشته پیروی کند. و هرکس از یکی از این مذاهب تقلید کرده، حق دارد به مذهب دیگر - هر مذهبی که باشد- منتقل شود و هیچ گونه ایرادی دراین باره بر او نیست.

مذهب جعفری معروف به «شیعة امامیة اثنا عشریه» مذهبی است که شرعاً تعبد به آن همچون سایر مذاهب اهل سنت جایز میباشد؛ بنابراین شایسته است که مسلمانان این حقیقت را بشناسند و از تعصب ناروا نسبت به مذاهب معینی دوری کنند. زیرا دین خداوند و شریعت او منحصر به مذهب معینی نیست بلکه همة امامان، مجتهدانی بودهاند که اجتهادشان نزد خداوند متعال پذیرفته شده و کسانی که اهلنظر و اجتهاد نیستند میتوانند از آنها تقلید کنند و در این باره بین عبادات و معاملات فرقی نیست.»

اینگونه بود که رفته رفته اندیشة تقریب، در قالب یک مکتب فکری در مجامع علمی اسلامی مورد توجه قرار گرفت؛ مکتبی که پایه و اساس آن مبتنی بر بحث و استدلال علمی و کتاب وسنت بود. در همین راستا تبادل اندیشه ها میان دانشمندان مذاهب مختلف، روندی صعودی گرفت.

پیروزی انقلاب اسلامی در ایران و ایجاد یک حکومت اسلامی توسط بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران حضرت امام خمینی(ره)، زمینهساز گسترش این تلاش در میان مسلمانان گردید. طرح شعار وحدت و اهتمام ویژة امام راحل به این اندیشة راهبردی در قانون اساسی جمهوری اسلامی تبلور یافت؛ آنجا که بیان میگردد پیروان مذاهب اسلامی از آزادی کامل در پایبندی به اعتقادات خویش برخوردارند. حتی این پیروان حق دارند به دادگاه هایی که بر اساس دیدگاه آنان حکم میکنند مراجعه نمایند. نمونة بارز دیگر از اهتمام این انقلاب بر وحدت امت اسلامی، تعظیم شعائر دینی نظیر حج و نماز جمعه است که از بزرگترین عرصههای اجتماع مردمی در اسلام می باشد.

جمهوری اسلامی با نامگذاری فاصلة میان دوازدهم تا هفدهم ربیع الاول به نام هفتة وحدت، بر آن بوده است تا مسلمانان همچنان که جشنهای میلاد پرشکوه پیامبر اسلام (ص) را برگزار میکنند، از نظر فکری و معنوی نیز با تمام وجود در جوی از وحدت اسلامی قرار گیرند؛ و باعث شده است مسألهای که شاید میتوانست عاملی برای تشدید اختلافات میان مسلمانان شیعه و سنی باشد، رهیافتی به سوی وحدت آنان گردد. کنفرانس بین المللی وحدت اسلامی نیز در همین راستا و در ایام هفتة وحدت، با اهتمام فراوان برگزار می شود.

به دنبال برگزاری چهارمین کنفرانس وحدت اسلامی که با حضور جمعی از اندیشمندان جهان اسلام از سوی سازمان تبلیغات اسلامی در تهران برگزار شد، رهبر معظم انقلاب حضرت آیت الله خامنهای دستور تشکیل مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی را صادر فرمودند. این مجمع که رسالت اصلی آن طبق آنچه در استراتژی آن آمده، عبارت است از «ارتقای سطح آشنایی و آگاهی و تعمیق تفاهم بین پیروان مذاهب اسلامی و تقویت احترام متقابل و تحکیم رشته های اخوت اسلامی در بین مسلمانان بدون هیچ گونه تمایزی از لحاظ تعلقات فرقه ای، قومی یا ملی آنان به منظور رسیدن به امت واحدة اسلامی.»

این کتاب، معرفی اجمالی اهداف، ساختار و فعالیت های مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی است که جهت آشنایی بیشتر مسلمانان با این مرکز، از سوی معاونت فرهنگی مجمع تهیه شده است.

منبع:

taghrib.org

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

آشنایی با سازمان عفو بینالملل

 

amnesty-international.gif.jpg

 

سازمان عفو بینالملل (Amnesty International) یک سازمان بینالمللی است که هدف خود را انجام تحقیق و فعالیت برای جلوگیری و خاتمه دادن به نقض حقوق بشر اعلام کرده است.

این سازمان مدعی است که برای محاکمه عادلانه زندانیان سیاسی، لغو مجازات اعدام و شکنجه، پایان کشتارهای سیاسی و هر گونه نقض حقوق بشر توسط دولتها یا دیگر سازمانها مبارزه میکند.

این سازمان که در ۱۹۷۷ برای «کمپین ضد شکنجه» برنده جایزه صلح نوبل و در ۱۹۷۸ برنده جایزه سازمان ملل در زمینه حقوق بشر شد؛ به گفته وب سایت رسمیاش دامنه کارهایش را به 150 کشور کشانده است.

عفو بینالملل بوسیله یک وکیل انگلیسی به نام «پیتر بنسون» در جولای ۱۹۶۱ در شهر لندن پایهگذاری و در ۳۰ سپتامبر ۱۹۶۲ رسما به نام «عفو بینالملل» نامگذاری شد.

عفو بینالملل در میانه ده ۱۹۶۰ حضور جهانی را گسترش داد و دبیر خانه بینالمللی و کمیته اجرایی بینالمللی را که section نامیده میشد در چندین کشور ایجاد کرد.

سپس فعالیت و نفوذ عفو بینالملل به نحو فزایندهای در میان سازمانهای بین دولتی افزایش یافت و تا پیش از پایان دهه ۱۹۶۰ از سوی سازمان ملل، شورای اروپا و یونسکو «مقام مشورتی» گرفت.

اعضای عفو بینالملل در سال ۱۹۶۹ از ۱۵۰۰۰ نفر به ۲۰۰۰۰۰ در سال ۱۹۷۹ رسید.

در دهه ۱۹۸۰ عفو بین الملل به عنوان یک جایزه دار صلح نوبل و برنده جایزه حقوق بشر ملل متحد انتقادات بیشتری از حکومتها کرد. اتحاد جماهیر شورویدر آن دوران اعلام کرد که عفو بین الملل کارهای جاسوسی را هدایت میکند.

عفو بین الملل در سراسر دهه ۱۹۹۰ به افزایش تعداد اعضای خود به ۲.۲ میلیون نفر در ۱۵۰ کشور و منطقه ادامه داد. عفو بینالملل به کار بر روی طیف وسیعی از موضوعات و وقایع جهانی ادامه داد.

عفو بین الملل در سطح بین دولتی، در حمایت از ایجاد کمیساریای عالی ملل متحد برای حقوق بشر (تاسیس شده در سال ۱۹۹۳) و یک دادگاه جنایی بین المللی (تاسیس شده در سال ۲۰۰۲) به بحث و مذاکره پرداخت.

بعد از سال ۲۰۰۰ دستور کار عفو بین الملل به چالشهای برآمده از جهانی شدن و تاثیرات حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در آمریکا معطوف شد.

توجه عمده عفو بینالملل به پنج حوزه کلیدی است: حقوق زنان، حقوق کودکان، پایان بخشیدن به شکنجه و اعدام، حقوق پناهندگان و حقوق زندانیان عقیدتی.

عفو بین الملل در کشورهایی که حضور گسترده دارد، اعضای خود را در دستههایی به نام بخش(SECTION) سازمان میدهد و این بخشها معمولا اهداف عفو بینالملل را به پیش میبرند و هر کدام از آنان دارای هیئت مدیره میباشد. تعداد بخشهای این سازمان در جهات تا سال ۲۰۰۵ به ۵۲ بخش رسید.

کمیته اجرایی بینالمللی عفو بینالملل (IEC) که توسط رییس کمیته اجرایی بینالمللی اداره میشود، شامل هشت عضو و یک صندوقدار است. این اعضا توسط شورای بینالمللی و به نمایندگی از آن انتخاب میشوند و سالی دو بار تشکیل جلسه میدهند. وظیفه کمیته اجرایی بینالمللی تصمیم گیری به نمایندگی از عفو بین الملل، اجرای استراتژی طرح شده توسط شورای بینالمللی و تضمین مطابقت آن با اساسنامه و قوانین موضوعه سازمان است.

دبیر خانه بینالمللی مسئول هدایت و انجام امور روزانه عفو بین الملل طبق دستور العمل کمیته اجرایی بین المللی و شورای بینالمللی است. این دبیر خانه تقریبا توسط ۵۰۰ کارمند تخصصی عضو و در راس آن یک دبیر کل اداره میشود. دبیر خانه بینالمللی چندین برنامه کاری را اداره میکند: سازمانها و حقوق بین الملل، تحقیقات، کمپینها، بسیج نیروها؛ و ارتباطات.

دفتر دبیرخانه از زمان تاسیس در نیمه دهه ۱۹۶۰ در لندن واقع شده است.

عفو بینالملل مدعی است که فقط از سوی اعضای آن در سر تا سر جهان تامین مالی میشود.

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

آشنایی با سازمان بینالمللی استاندارد

 

iso.jpg

 

سازمان بینالمللی استاندارد که به اختصار ایزو خوانده میشود، بزرگترین سازمان بینالمللی است که امر تدوین و انتشار استانداردهای بینالمللی را به عهده دارد.

سازمان ایزو شبکه گستردهای را تشکیل میدهد که اعضای آن نهادهای ملی مسئول حوزه استاندارد در 162 کشور مختلف جهان هستند.

وبسایت:

ایزو

ایزو کار رسمی خود را23 فوریه سال ۱۹۴۷ آغاز کرده است. این سازمان به ترویج جهانی استانداردهای اقتصادی و صنعتی میپردازد تا مبادلات صنایع و فنون مختلف را در یک راستا هماهنگ کند.

سازمان بینالمللی استاندارد سازی، با وجود این که یک سازمان غیردولتی است اما بهدلیل این که استانداردهای این موسسه تبدیل به قوانین میگردد از بیشتر سازمانهای غیردولتی قدرتمندتر میباشد.

در این شبکه هر کشور تنها یک عضو محسوب میشود. دبیرخانه مرکزی سازمان ایزو ، که هماهنگی کل این تشکیلات را بر عهده دارد، در شهر ژنو کشور سوئیس مستقر است.

ایزو سازمانی غیردولتی است که پل ارتباطی بین بخش عمومی و خصوصی محسوب میشود. زیرا از یک سو بسیاری از نهادهای عضو سازمان ایزو بخشی از ساختار دولتی کشور خود هستند و از سوی دیگر سایر اعضای سازمان ایزو، که کاملا خصوصی هستند، از طریق مشارکت تشکلهای صنعتی با این سازمان همکاری میکنند.

با چنین ترکیبی، سازمان ایزو توانایی سازماندهی و دستیابی به اجماع در زمینه راهحلهایی را دارد که نیازمندیهای کسب و کار و نیازهای وسیعتر جامعه را برآورده میسازد.

بر اساس آمار منتشرشده در پایان ماه آگوست سال 2011، سازمان ایزو دارای 162 عضو، 219 کمیته فنی و 561 کمیته فرعی و 2478 کارگروه است که در رشتههای مختلف از کشاورزی و ساختمان گرفته تا مهندسی مکانیک و تجهیزات پزشکی و جدیدترین فناوریهای روز به امر تدوین استانداردهای بینالمللی اشتغال دارند.

جمهوری اسلامی ایران در 360 کمیته فنی و فرعی سازمان ایزو از جمله کمیته فنی فناوری اطلاعات متناظر با کمیته فنی مشترک فناوری اطلاعات (JTC1) عضویت دارد.

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

آشنایی با مجمع عمومی سازمان ملل متحد

 

مجمع عمومی سازمان ملل متحد یکی از 6 رکن اصلی سازمان ملل متحد و تنها رکنی است که تمام کشورهای عضو در آن شرکت دارند. مجمع جلساتی سالانه به ریاست یکی از اعضا که منتخب تمام دیگر اعضا است، برگزار میکند تصمیم های مجمع جنبه توصیه آمیز دارند. البته در موارد معینی که به امور داخلی سازمان بر میگردد، تصمیمات آن الزام آورند. دولتها معمولا خود را نسبت به برخی از قطعنامههای مجمع ملتزم میدانند و برای آن شانی نظیر یک معاهده قایل میشوند که از جمله مشهورترین آنها اعلامیه جهانی حقوق بشر است.

وظایف واختیارات:

مجمع عمومی میتواند هر مسئله یا موضوعی را که در حوزه صلاحیت یا اختیارات ارگانهای منشور ملل متحد است مورد بحث قرار دهد. مجمع همچنین میتواند در مورد این مسائل به کشورهای عضو و یا به شورای امنیت و یا هر دو توصیههایی نماید.

البته مجمع نمیتواند درباره دعوی و یا قضیهای که مورد بحث شورای امنیت است توصیه بنماید مگر اینکه شورای امنیت از مجمع در خواست کند.

توصیههای مجمع

مجمع عمومی برای مقاصد ذیل توصیههایی میکند:

الف- توسعه همکاری بینالمللی در زمینه سیاسی و تشویق توسعه و حقوق بینالمللی و تدوین آن.

ب- توسعه همکاری بینالمللی در زمینههای اقتصادی- اجتماعی-فرهنگی -آموزشی و بهداشتی و کمک به تحقق حقوق بشر و آزادیهای اساسی برای همگان.

مجمع ده عضو موقت شورای امنیت، مجمع 54 عضو شورای اقتصادی و اجتماعی و اعضای انتخابی شورای قیمومیت و اعضای دیوان بینالمللی دادگستری را انتخاب و نیز به توصیه شورای امنیت،دبیر کل سازمان ملل متحد را منصوب میکند.

تصویب بودجه:

امور مالی سازمان ملل متحد توسط مجمع عمومی کنترل میشود و مجمع بودجه سازمان را مطالعه و مخارج آن را میان اعضا تقسیم مینماید.مجمع همچنین بودجههای موسسات تخصصی سازمان ملل متحد را بررسی میکند.

رای گیری:

تصمیم گیری در مورد مسائل مهم مانند توصیه درباره صلح و امنیت و انتخاب اعضای شورای امنیت،شورای اقتصادی واجتماعی و شورای قیمومیت ونیز پذیرشیا تعلیق و اخراج اعضا و مسائل مربوط به قیمومیت و امور مالی با اکثریت دوسوم آرا اعضا حاضر و رای دهنده اتخاذ میشود اما برای سایر مسائل اکثریت ساده لازم است.

جلسات:

اجلاس عادی مجمع عمومی سالی یکبار واز سومین سه شنبه ماه سپتامبر تشکیل میشود. مجمع همچنین میتواند به درخواست شورای امنیت اکثریت اعضا و یا به درخواست یک عضو که مورد موافقت اکثریت اعضا باشد اجلاسهای ویژه تشکیل دهد.

تشکیلات:

مجمع عمومی، رئیس و نواب رئیس خود را در همان اجلاس انتخاب و آئین نامه کار خود را تعیین میکند.مجمع در هر اجلاس،اکثر موضوعات دستور کار خود را میان هفت کمیته اصلی خود تقسیم میکند.

کمیتههای اصلی

1- کمیته ویژه سیاسی (برخی مسائل سیاسی)

2- کمیته اول (مسائل سیاسی و امنیتی از جمله تعدیل تسلیحات)

3- کمیته دوم (مسائل اقتصادی ومالی)

4- کمیته سوم (موضوعات اجتماعی-انسانی وفرهنگی)

5- کمیته چهارم (موضوعات مربوط به قیمومیت از جمله سرزمینهای غیر خودمختار)

6- کمیته پنجم (امور اداری و بودجه ای)

7- کمیته ششم (امور حقوقی)

هر کشور عضو میتواند در هر یک از این کمیتههای اصلی نمایندگانی داشته باشد.

مسئولیت سازمان دادن و تنظیم کار هر اجلاس بعهده کمیته عمومی است که متشکل از رئیس مجمع، هفده نایب رئیس و روسای هفت کمیته اصلی است.

کمیته استوارنامهها متشکل از 9 عضو است که توسط مجمع عمومی به پیشنهاد رئیس مجمع انتخاب میشوند و در باره استوارنامههای نمایندگان به مجمع گزارش میدهند

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

آشنایی با مجمع ‎‎جهانی اهل بیت(ع)

 

ahle-beyt.jpg

 

اولین اجلاس جهانی پیروان اهل‎‎بیت(ع) با شرکت بیش از 300 نفر از فرهیختگان و دانشمندان جهان اسلام بهویژه پیروان اهل‎بیت(ع) 31 اردیبهشت سال 1369 در تهران تشکیل شد

در خاتمه این اجلاس شرکت‎کنندگان در کنفرانس، ایجاد مرکزی به نام مجمع جهانی اهل‎بیت(ع) را از مقام ولایت[/url] مدظله‎ العالی حضرت آیتالله‎ العظمی خامنه‎ای درخواست کردند که مورد موافقت قرار گرفت.

مجمع جهانی اهل‎بیت(ع) طبق اساسنامه مصوب خود هر 4 سال یک بار اجلاس بین‎المللی خود را با حضور اعضای مجمع عمومی که از نخبگان و شخصیتهای جهان اسلام و پیروان اهل‎بیت(ع) هستند، برگزار می‎کند.

بر همین اساس اولین اجلاس مجمع عمومی در 11 بهمن ‎سال 1372 در تهران برگزار شد و بالغ بر 330 نفر از اعضای مجمع عمومی از 61 کشور جهان و نیز گروهی از علما و نویسندگان و محقّقان و کارشناسان مسایل گوناگون کشورهای مختلف اسلامی در آن شرکت کردند.

در این اجلاس تصمیمات و پیشنهادهایی برای بهبود وضعیت فرهنگی، اجتماعی، اخلاقی، حقوقی مسلمانان اتخاذ و ارائه شد.

دومین اجلاس مجمع عمومی در بهمن‎ سال 1376 در تهران برگزار شد که در آن بیش از 350 نفر از دانشمندان جهان اسلام از 56 کشور جهان شرکت کردند. در این نشست نیز طرحها و پیشنهاداتی در جهت نیل به اهداف مجمع ارائه شد.

مجمع ‎‎جهانی اهل بیت(ع) که ‎یک ‎تشکل‎ جهانی ‎و غیردولتی ‎است در جمهوری ‎‎اسلامی ایران به ثبت رسیده است.

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

آشنایی با کنوانسیون جهانی حقوق کودک

 

child.jpg

 

سازمان ملل متحد 20 نوامبر سال ۱۹۸۹ طی اجلاسی عمومی، کنوانسیون حقوق کودک (Convention on the Rights of the Child) را تصویب کرد

بر اساس این کنوانسیون تمامی کودکان کره زمین از حق حیات برخوردار شدند و رشد، مصونیت و حضور آنها را تضمین کرد.

تعداد کشورهایی که به عضویت کنوانسیون حقوق کودک درآمدهاند 193 کشور است که 72 کشور بر آن حق شرط و اعلامیه وارد کردهاند.

این کنوانسیون مقبولترین سند حقوق بشر در تاریخ است.

جمهوری اسلامی ایران نیز در سال 1372 به عضویت این کنوانسیون درآمد.

 

مجمع عمومی سازمان ملل در شهریور سال 1369 اولین نشست جهانی خود را با نام «اجلاس جهانی سران برای کودکان» به بهبود زندگی کودکان اختصاص داد.

در همین رابطه روز 17 مهر برابر با 8 اکتبر روز جهانی کودک نام دارد.

کنوانسیون جهانی حقوق کودک شامل 54 ماده و دو پروتکل اختیاری است که چهار اصل پایهای آنرا جهت میدهد:

 

  • هیچ کودکی نباید از تبعیض رنج ببرد
  • زمانیکه در رابطه با کودکان تصمیمگیری میشود باید منافع عالیه آنان در راس قرار گیرد
  • کودکان حق حیات داشته و باید رشد کنند
  • کودکان حق دارند آزادانه عقاید و نظرات خود را ابراز کنند و در تمامی اموری که به آنها مربوط میشود این نظرات باید مورد توجه قرار گیرد

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

آشنایی با اتحادیه بینالمجالس

 

inter-parliamentary-union_.jpg

 

اتحادیه بینالمجالس یک سازمان بینالمللی متشکل از پارلمانهای 154 کشور است

اتحادیه بینالمجالس (Inter-Parliamentary Union) که به اختصار IPU نامیده میشود در سال 1889 تأسیس شد و هدف از آن کمک به صلح و همکاری میان ملتها با گفتگو میان پارلمانهای جهان است.

مقر این اتحادیه در ژنو سوئیس میباشد و بیش از 110 سال قدمت دارد. در حال حاضر 154 مجلس از کشورهای مختلف جهان عضو اتحادیه بینالمجالس هستند که جمهوری اسلامی ایران همواره یکی از اعضای فعال آن است.

این اتحادیه در نقش بازوی پارلمانی سازمان ملل متحد سالانه دو اجلاس اصلی برگزار میکند که روسا و سایر نمایندگان پارلمانهای جهان در آن به تبادل نظر و تصویب قطعنامه میپردازند.

بالاترین رکن اتحادیه، مجمع عمومی است که دارای کمیتههای دائم صلح و امنیت بینالمللی، توسعه پایدار، مالیه و تجارت، و دموکراسی و حقوق بشر است.

 

ipuhead450.jpg

 

در این اتحادیه همچنین نمایندگان از نهادهای مهم بینالمللی به عنوان ناظر عضویت دارند و در اجلاسیه آن شرکت میکنند.

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

آشنایی با یونیسف (UNICEF)

 

unicef.jpg

 

یونیسف (UNICEF) نام اختصاری صندوق کودکان سازمان ملل متحد است

وب سایت رسمی: UNICEF

یونیسف در دسامبر 1946 به توصیه شورای اقتصادی و اجتماعی ملل متحد و تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد ایجاد شد. در اکتبر 1953 مجمع عمومی این سازمان را به عنوان یکی از ارکان دائمی سازمان ملل شناخت. فعالیتهای یونیسف عمدتاً در جهت ارائه کمکهای لازم و حمایت از کودکان کشورهای در حال توسعه است.

ارکان یونیسف

هیأت اجرایی: متشکل از نمایندگان 41 دولت عضو که برای مدت سه سال از طرف شورای اقتصادی و اجتماعی انتخاب میشوند.

دبیرخانه: یک مدیر اجرایی به عنوان رئیس دبیرخانه از سوی دبیرکل سازمان ملل و با مشورت هیأت اجرایی انتخاب میشود.

دفاتر منطقهای: این دفاتر به سازمان های مختلف دولت های عضو در اجرای برنامه های مشترک یاری میدهد.

اهداف و ماموریتها

مجمع عمومی سازمان ملل متحد، یونیسف را موظف نموده است تا به دفاع و حمایت از حقوق کودکان بپردازد، به تامین نیازهای اساسی آنان یاری نماید و با افزایش فرصتها، امکان شکوفایی کامل استعدادهایشان را فراهم سازد.

راهنمای یونیسف "پیمان نامه حقوق کودک" است و یونیسف تلاش میکند تا حقوق کودکان را به عنوان اصول اخلاقی پایدار و معیارهای بین المللی رفتار با کودک برقرار سازد.

یونیسف تاکید دارد که بقاء رشد و حمایت کودکان از عناصر ضروری توسعه جهانی و لازمه پیشرفت بشری است.

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

آشنایی با سازمان ملل متحد (UN)

 

un_flag.gif.jpg

 

سازمان ملل متحد (United Nations) سازمانی بینالمللی است که در سال ۱۹۴۵ تأسیس و جایگزین جامعه ملل (League of Nations) شد

سازمان ملل متحد که توسط ۵۱ کشور تأسیس شد، در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۱۹۲ کشور عضو داشتهاست. اعضای آن تقریباً شامل همه کشورهای مستقلی میشود که از نظر بینالمللی به رسمیت شناخته شدهاند.

فقط واتیکان، که عضویت در سازمان را نپذیرفتهاست و جمهوری چین (سپس تایوان)، که عضویتش بعد از عضویت جمهوری خلق چین لغو شد، در سازمان ملل متحد عضو نیستند.

10-11-30-92742colbara.jpg

وب سایت رسمی: UN

10-11-30-92742colbara.jpg

مقر سازمان ملل متحد در شهر نیویورک است و کشورهای عضو و موسسات وابسته در طول هر سال با تشکیل جلسات منظم در امور بینالمللی و امور اجرایی مربوط به آنها تصمیمگیری میکنند.

قویترین نهاد سازمان ملل، یعنی شورای امنیت، پنج عضو دائمی دارد که در تصمیمات این شورا حق وتو دارند.

اصطلاح "ملل متحد" را نخستین بار فرانکلین روزولت، رئیسجمهور آمریکا در جریان جنگ جهانی دوم برای اشاره به متفقین بکار برد. اولین کاربرد رسمی این اصطلاح در بیانیه اول ژانویه ۱۹۴۲ملل متحد بود که در آن متفقین از مفاد منشور آتلانتیک پشتیبانی کرده بودند و از متفقین خواسته شده بود که از صلح جداگانه با نیروهای محور خودداری کنند.

اندیشه ایجاد سازمان ملل متحد در کنفرانسهای مسکو، قاهره و تهران در سال ۱۹۴۳ دقیقتر شد. از اوت تا اکتبر ۱۹۴۴ نمایندگان آمریکا، شوروی، انگلیس، فرانسه و جمهوری چین در کنفرانس دامبارتن اوکس در واشینگتن دی.سی، بر روی برنامه های تشکیل سازمان ملل کار کردند. بیشتر بحثهای این کنفرانس در مورد نقش اعضای سازمان و شرایط دعوت از آنها بود.

سپس در آوریل ۱۹۴۵ در کنفرانس سان فرانسیسکو تکلیف حق وتو برای پنج عضو شورای امنیت تعیین شد. در نهایت در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۵ منشور ملل متحد به امضای ۵۰ کشور رسید و سازمان ملل متحد رسما تشکیل شد (لهستان در کنفرانس نبود ولی جایی برای آن در نظر گرفته شد و بعدا منشور را امضا کرد.)

ارکان سازمان ملل:

 

  • مجمع عمومی
  • شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل (ECOSOC)
  • شورای امنیت
  • دبیرخانه سازمان ملل متحد
  • شورای قیمومت (از اول نوامبر ۱۹۹۴ فعالیت نمیکند)
  • دیوان بینالمللی دادگستری

علاوه بر 6 رکن اصلی، سازمان ملل متحد نهادها و برنامه های دیگری را نیز زیر پوشش دارد. از شناخته شده ترین این نهادها یونسکو، یونیسف، سازمان بهداشت جهانی و کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان است. آنکتاد هم یک رکن فرعی مجمع عمومی سازمان ملل متحد است

ساختمان مقر سازمان ملل در نیویورک به هزینه جان دی. راکفلر کوچک، به مبلغ 5/8میلیون دلار ساخته شد. طرح این ساختمان از معمار برزیلی اسکار نیمهیر است.

 

دبیرکلهای سازمان ملل:

1952-1946 : تریگوه لیه (نروژ)

1961-1953: داگ هامرشولد (سوئد)

1971-1961: او تانت (برمه)

1981-1971: کورت والدهایم (اتریش)

1991-1982: خاویر پرز دکوئه یار (پرو)

1996-1992: پطروس غالی (مصر)

2006-1997: کوفی عنان (غنا)

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

آشنایی با یونسکو (UNESCO)

 

unesco.jpg

 

یونسکو سازمان تربیتی، علمی و فرهنگی ملل متحد 16 نوامبر 1945 به وجود آمد

37 کشور در 19 نوامبر 1945 اساسنامة یونسکو (UNESCO) این نهاد تخصصی سازمان ملل را امضا کردند و بهاین ترتیب سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد(یونسکو) با هدف پیشبرد صلح و رفاه همگانی در جهان از طریق «همکاری» میان ملتها تأسیس شد.

یونسکو با ازدیاد و تقویت مناسبات آموزشی، علمی و فرهنگی دو هدف کاملاً پیوسته را تعقیب می کند:

1. توسعه، که ورای تقاضای سادة پیشرفت مادی، باید به طیف گسترده ای از خواستهای انسان پاسخ گوید، بدون آنکه میراث نسلهای آینده را به خطر افکند.

2. برقراری فرهنگ صلح، بر اساس آموزش مسؤولیت شهروندی و مشارکت کامل در فرایندهای دموکراتیک. برای اینکه صلح پایدار، صادقانه و مورد قبول همه برقرار شود، در دیباچة اساسنامة یونسکو آمده است کشورهای امضاء کنندة این اساسنامه مصمماند که دستیابی کامل و برابر به آموزش، پی جویی آزاد حقیقت عینی، تبادل آزاد اندیشهها و دانستهها را برای همگان تضمین کنند و روابط بین مردم خود را توسعه بخشند و افزایش دهند تا با درک متقابل و بهتر به شناختی دقیقتر و حقیقی تر از آداب و رسوم یکدیگر برسند.

اعضای یونسکو

اساسنامه یونسکو در سال 1946 مورد امضاء بیست کشور دیگر قرار گرفت و بدین ترتیب این تعداد از اعضاء نخستین بنیانگذاران سازمان آموزشی، علمی، فرهنگی ملل متحد شدند. تا سال 1950 تعداد اعضا یونسکو به 59 عضو رسید و در سال 1954 اتحاد جماهیر شوروی سابق به عنوان هفتادمین عضو به این سازمان پیوست.

بین سالهای 1960 و 1962 در پی فرایند استعمارزدایی 24 کشور جدید التأسیس آفریقایی نیز به این سازمان پیوستند. اما در سال 1984 یونسکو یکی از اعضای مهم خود یعنی ایالات متحده را که بر مدیریت و سیاستهای سازمان انتقاد داشت و تصمیم به خروج از آن را گرفت را از دست داد. اندکی بعد انگلستان و سنگاپور نیز از سازمان کناره گیری کردند.

در اوایل سال 1990 فروپاشی بلوک شرق سبب ایجاد تحولات بیشتر شد. کرسی آلمان شرقی بر اثر اتحاد با آلمان حذف گردید. اندکی بعد فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سابق نیز سبب افزایش اعضا شد و 12 عضو جدید بر اثر این فروپاشی به سازمان یونسکو پیوستند از جمله ارمنستان، آذربایجان، گرجستان، قزاقستان و قرقیزستان، اندکی بعد نوبت کشورهای یوگسلاوی سابق شد و کشورهایی نظیر بوسنی هرزگوین، اسلوونی و کروزنی به این سازمان ملحق شدند.

از زمان تأسیس سازمان یونسکو 10 عضو در فواصل زمانی مشخص از سازمان کناره گرفتند. به عنوان مثال آفریقای جنوبی در سال 1956 این سازمان را ترک کرد و در سال 1994 بعد از حذف نژاد پرستی دوباره ملحق شد. تمامی این ده کشور به جز سنگاپور دوباره به یونسکو پیوستند. انگلستان یکبار دیگر در سال 1997 عضو یونسکو شد. در اکتبر 2003 با برگشت ایالات متحده به یونسکو ترکیب اعضای آن به 190 کشور عضو رسید.

عرصههای فعالیت یونسکو

یونسکو اهتمام خویش را به فعالیت در زمینههای آموزش، علومطبیعی، علوم اجتماعی و انسانی، فرهنگ، ارتباطات و اطلاعات مصروف کرده است. گزیدهای از حوزههای فعالیت :

آموزش:

حق آموزش، طرحها و سیاستهای آموزشی، طفولیت و خانواده، آموزش ابتدایی, آموزش متوسطه، آموزش عالی، آموزش فنی و حرفهای، آموزش علم و فناوری، آموزش معلم، آموزش غیررسمی، آموزش جامع، تنوع فرهنگی و زبانشناختی در آموزش، ICT و آموزش، آموزش به هنگام فوریتها، بحرانها و بازسازی، تربیت بدنی و ورزش، صلح و آموزش حقوق بشر، آموزش عدم خشونت

علوم طبیعی:

آب شیرین، مردم و طبیعت، اقیانوسها، علومزمین، سواحل و جزایر کوچک، علومپایه و مهندسی، سیاست علمی، زنان در علم

علوم اجتماعی و انسانی:

اخلاق، حقوق بشر، جوانان و ایدز، زنان و برابری جنسی، نژادپرستی، تبعیض نژادی و بیگانهستیزی، امنیت و صلح انسانی، فلسفه، مطالعات روز و کاربردی، مهاجرت بینالمللی، مسائل شهری، دموکراسی و دولت،

فرهنگ

فعالیت بهنجار، سیاستهای فرهنگی، میراث، تنوع فرهنگی، گفتگوی بینفرهنگی، صنایع فرهنگی، فرهنگ و توسعه، هنرها و خلاقیت، توریسم فرهنگی، موضوعات ویژه

ارتباطات و اطلاعات

بایگانیها و کتابخانهها، رسانههای جمعی، محتوای خلاقانه: رادیو، تلویزیون، رسانههای خبری، آموزش و ICT ، دولت الکترونیک، مسائل اخلاقی، آزادی بیان، مطبوعات مستقل، مردمان غیربومی، اطلاعرسانی در عرصه توسعه جامعه، ابزارهای پردازش اطلاعات، توسعه رسانهای، آموزش رسانهای، تکثر زبانی، مراکز چندرسانهای، افراد معلول و ICT ، حفاظت و بایگانی، اطلاعرسانی در حوزه عمومی، شبکههای رادیویی و تلویزیونی دولتی، نوسازی تجهیزات IT ، آموزش، زنان، جوانان

موضوعات خاص

افغانستان، افریقا، فرهنگ صلح، گفتگوی میان تمدنها، آموزش همگانی، جنسیت، HIV/AIDS ، مردمان غیربومی، عراق، کشورهای عقب افتاده، جزایر کوچک ( باربادوس و ده جزیره دیگر، اروپای جنوب شرقی، شاهراه های اطلاعاتی یونسکو، آب، میراث جهانی، جوانان

کمیسیونهای ملی

طبق ماده 7 اساسنامه یونسکو برای ایجاد هماهنگی بین یونسکو و مؤسسات ذیربط، کشورهای عضو موظف به ایجاد کمیسیون های ملی شدند. در حال حاضر 190 کمیسیون ملی یونسکو وجود دارد که در مجموعة نظام ملل متحد بی نظیر است. در کمیسیون های ملی متفکران، دانشگاهیان و شخصیت های علمی فعالیت دارند و در تدوین ، اجرا و ارزیابی برنامههای یونسکو مشارکت میکنند. کمیسیونهای ملی از طریق انتشار کتاب ها و اسناد یونسکو و برگزاری کنفرانس ها و تشکیل نمایشگاه، دیدگاه ها و برنامه های یونسکو را در کشور خود منعکس میکنند. به علاوه نقش مشورتی نیز دارند و دولتهای متبوع خود را از برنامه های یونسکو مطلع می کنند و به این ترتیب افکار و اندیشه های یونسکو را اشاعه می دهند.

ادارات تحت نظر کمیسیون ملی یونسکو در ایران

5 اداره تحت نظر معاون مطالعاتی دبیرکل در ایران فعالیت دارند که عبارتند از:

اداره آموزش و پرورش، اداره علوم، اداره فرهنگ، اداره علوم اجتماعی و اداره ارتباطات و اطلاع رسانی

هدف کلی

هدف برنامههای یونسکو که بر اساس سهیم کردن همة انسانها در دانش پیریزی شده پیشبرد فرهنگ، صلح خواهی، توسعة انسانی و توسعة پایدار می باشد.

رسالت سازمان

1. توسعه و ارتقاء اصول و هنجارهای جهانی مبتنی بر ارزشهای مشترک به منظور مواجهة با چالشهای بوجود آمده و مهم در عرصة آموزش، علم، فرهنگ و ارتباطات و حمایت و تقویت "رفاهعمومی"

2. ارتقاء و گسترش تکثرگرایی از طریق به رسمیتشناسی و صیانت از تنوع فرهنگی و ملاحظة حقوقانسانی

3. ارتقاء سطح مشارکت و اقتدار در جامعة علمی از طریق دسترسی برابر، ظرفیتسازی و مشارکت در دانش

اهداف استراتژیک

آموزش: ارتقای آموزش به عنوان حق اساسی مطابق با اعلامیة جهانی حقوق بشر، بهبود کیفیت آموزش از طریق متنوعسازی محتویات و متدها و ارتقای ارزشهای مشترک در سطح جهانی، ارتقای سطح تجارب علمی، ابتکارات و اشاعه و مشارکت اطلاعات و اتخاذ بهترین تدابیر در راستای سیاست گفتگوی علمی

علوم: ارتقاء اصول و هنجارهای اخلاقی برای هدایت توسعة علمی و تکنولوژی و استحالة اجتماعی، بهبود امنیت انسانی از طریق مدیریت بهینه تحولات اجتماعی و محیطی، تقویت و غنابخشی به ظرفیتهای علمی، فنی و انسانی در راستای مشارکت در جوامع علمی معاصر

فرهنگ: ارتقاء سطح ابزارهای استاندارد قانونی و اجرای آنها در حوزه فرهنگ، صیانت از تنوع فرهنگی و تشویق گفتگو میان فرهنگها و تمدنها، تقویت و غنابخشی ارتباط میان فرهنگ و توسعه از طریق ظرفیت و مشارکت در دانش

محورهای اصلی برنامههای یونسکو

- آموزش و پرورش برای همه

- پیشبرد تحقیقات زیست محیطی از طریق برنامه های علمی جهان

- حفظ و تقویت میراث طبیعی جهان

- پیشبرد جریان آزاد اطلاعات، آزادی مطبوعات و توسعة رسانه های کثرت گرا و در عین حال تقویت امکانات و ظرفیت های ارتباطی کشورهای در حال توسعه

این تلاشها با همکاری کارگزارهای گوناگون نظام ملل متحد و سایر سازمان های درون دولتی به عمل میآیند.

توجه کارهای یونسکو معطوف به این امور سه گانه است: زنان، کشورهای آفریقایی و کم توسعه یافته ترین کشورهای جهان

استراتژی میان مدت یونسکو

برنامه های میان مدت یونسکو در چهارچوب برنامة میان مدت شش ساله تنظیم میشود.

استراتژی 2001 ـ 1996:

پیش نویس برنامة میان مدت شش سالة یونسکو (2001 ـ 1996) بر مبنای نظرخواهی از کشورها، اجلاس های منطقه ای و بحث و تبادل نظرهای مختلف تهیه می شود. این برنامه به سه برنامة کوتاه مدت دو ساله تقسیم و در کنفرانس عمومی مورد بحث و تبادل نظر نمایندگان کشورها قرار گرفته و تصویب میشود.

پیش نویس جزئیات برنامه و بودجة دو سالة یونسکو به طور جداگانه با توجه به کلیه جوانب و دیدگاه ها و نقطه نظرها تدوین و در اوایل بهار سالی که کنفرانس عمومی در ماه نوامبر آن تشکیل میشود. برای نظر خواهی و مشارکت کشورها به کمیسیون های ملی کشورهای عضو ارسال می شود تا با توجه به سوابق و نظرات گذشته خود که در تدوین پیش نویس ارائه کرده اند، نسبت به تهیه قطعنامه ها با بار مالی و پیشنهاد برای اصلاحیه ها اقدام کنند. قطعنامهها و اطلاحیهها باید بر اساس قوانین و مقررات مربوط باشد و تعدادی از این قطعنامهها در طول کنفرانس عمومی با توجه به حمایت سایر کشورها و نظراتی که ابراز می شود به تصویب رسیده و کشورهای مجری از بودجه های مصوب خود مطلع خواهند شد.

نکته قابل توجه این است که چون یونسکو یک سازمان مالی نیست، نمی تواند در سطح وسیعی از کشورها حمایت مالی به عمل آورد و کمک های مالی یونسکو چه در قالب قطعنامه و چه در قالب برنامة مشارکت که جزیی از برنامه و بودجة عادی هردو سال می باشد، حالت نمادی داشته و به هیچ وجه پوشش دهندة فعالیت های بزرگ نیست، مگر طرح هایی که از طریق برنامه های فرابودجه ای یونسکو مورد حمایت قرار میگیرند.

استراتژی 2007 - 2002:

استراتژی میان مدت 2007 ـ 2002 همراه با برنامه و بودجه 2003 ـ 2002 مبیّن برنامه اصلاحات یونسکو میباشد که از سوی اجلاس عمومی یونسکو در سی و یکمین نشست سازمان که در اکتبر ـ نوامبر 2001 برگزار گردید پذیرفته شد. این استراتژی درصدد طرح و ترسیم بینشی جدید و پیشنویسی نوین برای سازمان یونسکو از طریق تبیین کارکردهای مطمئن میباشد. به طور کلی این استراتژی پیرامون یک موضوع وحدت آفرین تدوین شده است که یونسکو سعی دارد از طریق آن روند صلح و توسعة انسانی را در عصر جهانیسازی از طریق آموزش، علوم، فرهنگ و ارتباطات بهبود و رشد بخشد.

به همین خاطر این استراتژی در پی آن است که بتواند میان رسالت و نقش یونسکو از یک سو و جهانیسازی توأم با حفظ چهرة انسانی ارتباط نزدیک برقرار سازد.

این استراتژی چهار حوزة برنامهریزی بنیادین را با یک هدف مشترک به یکدیگر پیوند میزند و شمار محدودی از اهداف استراتژیک را ترسیم میکند که در مجموع دوازده هدف آن مربوط به کل سازمان و سه هدف باقیمانده مربوط به برنامههای خاص سازمان میباشد. در میان این اهداف استراتژیک دو موضوع بسیار مهم اما غیر همسو ترسیم شده است که هم بخش مهم و ذاتی تمامی برنامهها میباشد و باید هم باشد. این دو موضوع عبارتند از فقرزدایی مخصوصاً فقر شدید و توزیع اطلاعات و فناوریهای ارتباطی در همة عرصههای آموزشی، علمی، فرهنگی و اطلاعاتی و ساخت یک جامعة علمی یا دانش محور.

یونسکو و اجلاس جهانی سران جامعه اطلاعاتی WSIS

یونسکو تحقق خطوط عمل 3، 7،8،9و 10 را از یازده خط عمل WSIS از طریق برگزاری نشست های مختلف پیگیری میکند. موضوع خط عمل 3، دسترسی به اطلاعات و دانش، خط عمل 7، در خصوص موضوع آموزش الکترونیکی، خط عمل 8 تنوع فرهنگی، هویت و تنوع زبانی، محتوا می باشد خط عمل 9 رسانه ها و خط عمل 10 ابعاد اخلاقی جامعه اطلاعاتی می باشد.

یونسکو کارگروهی در خصوص حاکمیت اینترنت نیز دارد که این موضوع را پیگیری میکند

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

آشنایی با سازمان جهانی بهداشت (WHO)

 

who.jpg

 

سازمان جهانی بهداشت (WHO) یک سازمان تخصصی وابسته سازمان ملل متحد است که به عنوان مرجع هماهنگ کننده بهداشت عمومی بیناللملی عمل میکند

وب سایت رسمی:

WHO

این سازمان که در 7 آوریل 1948 بنیانگذاری شد و مقر آن در شهر ژنو در سوئیس است، اختیارات و منابع سلفش "سازمان بهداشت" را به میراث برد که سازمانی وابسته به "جامعه ملل" (League of Nations) بود.

وظایف و ماموریتها

WHO علاوه بر هماهنگ کردن تلاشهای بینالمللی برای پایش بیماریهای عفونی، مانند مالاریا و ایدز از برنامههایی برای پیشگیری و درمان چنین بیماریهایی حمایت میکند. این سازمان از تولید و توزیع واکسنهای موثر و بیخطر، شیوههای تشخیصی داروها حمایت میکند.

WHO علاوه بر ماموریتهای فوق بر اساس پیمانهای بینالمللی ممکن است ماموریتهای جدیدی را به عهده گیرد.

سازمان جهانی بهداشت همچنین متولی "طبقهبندی بینالمللی بیماریها" (ICD) است که دهمین تجدید نظر در آن در سال 1992 منتشر شد.

ساختار

کشورهای عضو سازمان جهانی بهداشت نمایندگانی به "مجمع جهانی بهداشت" میفرستند، که ارگان اصلی تصمیمگیری این سازمان است.

ابن مجمع هر سال در ماه مه تشکیل جلسه میدهد و علاوه بر تعیین دبیرکل سازمان برای پنج سال، سیاستهای مالی سازمان را بررسی میکند و بودجههای پیشنهادی برنامهها را بازبینی و تایید میکند.

مجمع همچنین 36 عضو حود را به عنوان هیات اجرایی برای سه سال برمیگزیند تا تصمیمات و سیاستهای مجمع را به اجرا درآورند و به مشاوره دادن و تسهیل کارها بپردازند.

همه اعضای سازمان ملل میتوانند عضو سازمان بهداشت جهانی شوند. سایر کشورها در صورتی که تقاضای عضویتشان به تصویب اکثریت مجمع عموم جهانی بهداشت برسد، میتوانند عضو شوند.

193 کشور در حال حاضرعضو WHO هستند. تمام اعضای سازمان ملل به جز لیختناشتاین عضو سازمان جهانی بهداشت هستند. دو کشور غیر عضو سازمان ملل نیو (Niue) و جزایر کوک هم عضو WHO هستند.

WHO دارای شش دفتر منطقهای آفریقا ( برازاویل، کنگو)، آمریکا (واشنگتن دیسی، ایالات متحده)، مدیترانه شرقی (قاهره، مصر)، اروپا (کپنهاگ، دانمارک)، جنوب شرق آسیا (دهلی نو، هند) و غرب اقیانوسیه (مانیل، فیلیپین) است که تا حد زیادی دارای خود مختاری هستند و هرکدام کشورهای منطقه خود را پوشش میدهند.

رئیس این دفترها که مدیر منطقهای نام دارد بوسیله "کمیته منطقهای" برای پنج سال انتخاب میشود. هر کمیته منطقهای از وزاری بهداشت کشورهای عضو تشکیل میشود.

علاوه بر این سازمان بهداشت جهانی در 147 دفتر کشوری و رابط را در همه این مناطق اداره میکند. معمولا در پایتخت هر کشور یک دفتر وجود دارد که ممکن است دفاتر اقماری در سایر مناطق کشور را سرپرستی کند.

دفتر کشوری را یک پزشک تعلیمدیده با عنوان "نماینده سازمان جهانی بهداشت" اداره میکند که ملیت کشور مربوط را ندارد.

دبیرکل فعلی (2008) سازمان جهانی بهداشت خانم مارگرت چان از کشور چین است.

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

آشنایی با کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR)

 

unhcr.jpg

 

کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل با نام مخفف (یو ان اچ سی آر) از جمله زیرمجموعههای سازمان ملل است

این کمیساریا که دفتر آن در ژنو سوئیس قرار دارد ۱۴ دسامبر سال ۱۹۵۰ به منظور محافظت و حمایت از پناهندگان و یاری رساندن در امر بازگشت یا اسکان مجدد آنها تاسیس شده است.

کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل به عنوان جایگزین سازمان بینالمللی پناهندگان و پیشتر از آن اداره کل نجات و توانبخشی سازمان ملل، تاسیس شده است.

مهمترین وظیفه این کمیساریا، رهبری و هماهنگ نمودن فعالیتهای بینالمللی جهت محافظت و رفع مشکلات پناهندگان در سراسر جهان است.

هدف اولیه کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل، حراست از حقوق و سلامتی پناهندگان عنوان شده است.

این کمیساریا میکوشد تا از احترام به حقوق پناهندگان و سلامت آنها در کشورهای دیگر، بازگشت داوطلبانه آنها به کشور خود، اسکان مجدد آنها در کشور ثالث و غیره مطابق قوانین بینالمللی اطمینان حاصل کند.

خدمات کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل همچنین توسط سفیران حسن نیت سازمان ارائه میشود.

تا سال 2011، دو بار جایزه صلح نوبل در سالهای ۱۹۵۴ و ۱۹۸۱ به کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل اعطا شده است.

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

آشنایی با آنکتاد (UNCTAD)

 

unctad_logo.jpg

 

کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل (UNCTAD: United Nations Conference on Trade and Development) که به اختصار آنکتاد نامیده میشود در سال ۱۹۶۴ میلادی با هدف یک پارچگی کشورهای در حال توسعه با اقتصاد جهانی تاسیس شد

آنکتاد یک رکن فرعی مجمع عمومی سازمان ملل متحد است و برمبنای قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد بنا شده است. آنکتاد از ابتدای تاسیس فاقد شخصیت حقوقی بین المللی بودهاست.

آنکتاد در تصمیمات خود درعرصه تجارت بینالملل و توسعه اقتصادی، مفهوم حاکمیت اقتصادی را علاوه برحاکمیت سیاسی لحاظ نمود و اصل برابری، همکاری بینالمللی مبتنی برانصاف و وابستگی متقابل به نفع کشورهای درحال توسعه را مورد تاکید قراردادهاست.

آنکتاد در پی آزادی تجارت بینالمللی درچارچوب حمایت از کشورهای توسعه نیافته جهان، کاهش میزان ضررها و مساعدت برای توسعه اقتصادی آنها و غیره میباشد.

به عبارت دیگر آنکتاد اتخاذ رفتار مساعد را ترجیحا به نفع کشورهای توسعه نیافته جهت سوق دادن این گونه کشورها به سطحی متوازن و متعامل با کشورهای توسعه یافته، به عنوان یک قاعده و اصل میداند.

لذا قالب فرمول رفتار مساعد، درموارد لزوم آزادی تجارت بینالمللی را نپذیرفتهاست، لکن درموارد مقتضی در راستای منافع کشورهای درحال توسعه، آزادی تجارت بین المللی مورد قبول واقع شدهاست.

آنکتاد محور مرکزی سازمان ملل متحد برای برخورد یکپارچه با تجارت و توسعه و مباحث مرتبط با حوزههای مالی، تکنولوژی و سرمایه گذاری و توسعه در کشورهای درحال توسعه و توسعه نیافتهاست.

آنکتاد از طریق جستجو و تجزیه و تحلیل رویهها و جمع آوری اطلاعات به دنبال ایجاد زمینه برای مشورت بین دولتها و تبادل تجربیات با هدف یکپارچه سازی عوامل توسعهاست. آنکتاد با سازمانهای دیگر برای رفع نیازهای کشورهای درحال توسعه همکاری دارد.

دبیرخانه آنکتاد در انجام وظایفش همراه با دولتهای عضو و درتعامل با سازمانهای وابسته به سازمان ملل متحد و کمیتههای منطقهای همانند موسسات دولتی، سازمانهای غیر دولتی و غیره کار میکند.

آنکتاد در راستای تسهیل فرآیند توسعه در کشورهای در حال توسعه فعالیتهای مختلفی را انجام دادهاست که یکی از آنها توجه به موضوع کارایی تجاری است. یکی از راهکارهای ارائه شده توسط آنکتاد درجهت افزایش کارایی تجاری کشورهای در حال توسعه برنامه نقطه تجاری است.

دربرنامه سال ۱۹۹۹، اهداف آنکتاد توسط اعضا برای کمک به راه اندازی و هماهنگ کردن نقاط تجاری درسراسر دنیا مجددا مورد بررسی قرارگرفت.

در اکتبر سال 1999 اعضای آنکتاد استراتژی جدیدی با 2 جهتگیری اصلی برای فعالیتهای انکتاد با توجه به برنامههای نقاط تجاری ارائه نمودند:

 

  • توسعه دامنه و کیفیت خدمات فراهم شده بوسیله شبکه نقاط تجاری جهان GTPNet:Global Trade Point Network

 

  • توانمندسازی نقاط تجاری با نظر به بهبود پایداری نقاط تجاری و کاهش وابستگی آنها به منابع آنکتاد

مرکز توسعه نقطه تجاری ملل متحد:

مرکز توسعه نقطه تجاری ملل متحد (UNTPDC) وابسته به آنکتاد در ژوئن سال ۱۹۹۳ تاسیس و ابتدا در بانکوک مستقر شد و از نزدیک با کمسیون اجتماعی و اقتصادی آسیا و اقیانوسیه و موسسه آسیایی تکنولوژی همکاری میکرد.

این مرکز از جولای سال ۱۹۹۵ به ملبورن (استرالیا) منتقل شد و در آنجا توسط موسسه تکنولوژی رویال ملبورن پشتیبانی شد. این موسسه در زمینه مباحث تحقیق و توسعه با مرکز توسعه نقطه تجاری ملل متحد همکاری میکند.

لینک به دیدگاه
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

به گفتگو بپیوندید

هم اکنون می توانید مطلب خود را ارسال نمایید و بعداً ثبت نام کنید. اگر حساب کاربری دارید، برای ارسال با حساب کاربری خود اکنون وارد شوید .

مهمان
ارسال پاسخ به این موضوع ...

×   شما در حال چسباندن محتوایی با قالب بندی هستید.   حذف قالب بندی

  تنها استفاده از 75 اموجی مجاز می باشد.

×   لینک شما به صورت اتوماتیک جای گذاری شد.   نمایش به صورت لینک

×   محتوای قبلی شما بازگردانی شد.   پاک کردن محتوای ویرایشگر

×   شما مستقیما نمی توانید تصویر خود را قرار دهید. یا آن را اینجا بارگذاری کنید یا از یک URL قرار دهید.

×
×
  • اضافه کردن...