رباعی شمارهٔ ۱۶۵

دل گر چه درین بادیه بسیار شتافت

یک موی ندانست و بسی موی شکافت

گرچه ز دلم هزار خورشید بتافت

آخر به کمال ذره‌ای راه نیافت

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.