رباعی شمارهٔ ۳۴۸

من بودم دوش و آن بت بنده نواز

از من همه لابه بود و از وی همه ناز

شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید

شب را چه گنه قصهٔ ما بود دراز

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.