رباعی شمارهٔ ۳۷۹

پیوسته مرا ز خالق جسم و عرض

حقا که همین بود و همینست غرض

کان جسم لطیف را به خلوتگه ناز

فارغ بینم همیشه ز آسیب مرض

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.