رباعی شمارهٔ ۳۷

هر وقت که بر من آن پسر می‌گذرد

دانی که ز شوقم چه به سر می‌گذرد؟

گو هر سخن تلخ که خواهی فرمای

آخر به دهان چون شکر می‌گذرد

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.