رباعی شمارهٔ ۷

صد بار بگفتم به غلامان درت

تا آینه دیگر نگذارند برت

ترسم که ببینی رخ همچون قمرت

کس باز نیاید دگر اندر نظرت

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.