رباعی شمارهٔ ۸۷

منعم که به عیش می‌رود روز و شبش

نالیدن درویش نداند سببش

بس آب که می‌رود به جیحون و فرات

در بادیه تشنگان به جان در طلبش

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.