شمارهٔ ۱۲۲

نه آدمیست که در خرمی و مجموعی

به خستگان پراکنده بر نبخشاید

گلیم خویش برآرد سیه گلیم از آب

وگر گلیم رفیق آب می‌برد شاید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.